You Are Viewing

A Blog Post

Muziekmannetjes verpesten altijd alles

Afgehaakt was ik, al tien seizoenen geleden. Ik ken niemand die nog Idols, The Voice, X-Factor of Holland’s got talent kijkt. Maar ik ben compleet gevallen voor het Junior Songfestival. Mijn excuuskind van bijna zeven kijkt lustig mee en wil het ene moment Mathilde zijn, dan weer Mylene of Rosanne, of nee, Loekie (meestal schoonheden met lange haren, liefst met een gitaar).

Na de eerste rondes zijn de finalisten bekend. Knap hoe de tv-makers alles zo weten te rekken met afleveringen vol ‘we verrassen de finalisten met het nieuws dat ze door zijn’ en ‘we geven ze een workshop goed in de camera kijken’. Tot zover niets nieuws. Maar die kinderen! Imperfect, giechelig, ogen vol hoop en dromen. Hun prachtige zelfgeschreven liedjes zaten hele dagen in mijn hoofd.

De kandidaten kregen ook een coach toegewezen. Muziekmannetjes, rappers, producers. Ze werden voor de twintigste keer wanstaltig maar willig gerestyled en namen een videoclip op. En wat bleek? De liedjes die de kinders zo ijverig zelf-met-wat-hulp-van-muzikale-familieleden hadden geschreven, zijn volledig herzien.
Complete refreinen verdwenen, melodielijnen onherkenbaar veranderd, couplet na couplet aangepast aan de smaak van de platenbonzen. Want ja: wie straks het geld vangt, kan het beste nu een beetje bijsturen.

Die kinderen hadden met al hun muzikaliteit en taaltalent een liedje gemaakt. Een heel mooi liedje, soms wat cliché of erg volwassen (‘verliefd zijn is mooi, je voelt je net een vlinder, zo dartel en zo vrij’), maar ze roerden me tot tranen (en de jury ook). Ze waren prachtig en echt. Maar nu niet meer. En roerend zijn ze al helemaal niet meer.

Ja, tuurlijk, zo gaat dat. Waarom zag ik het nou niet aankomen? De onschuld van de deelnemers. Mijn naïviteit. Weet ik veel. Waarom zeur ik er zo over? Het is gewoon STOM.

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Neem contact op

Mail me

Stuur een bericht