You Are Viewing

A Blog Post

Ik ben Alice in Wonderland

Ik ben Alice in Wonderland. Iedereen is gek behalve ik. Of andersom? Ik heb bijna dagelijks oprispingen van paniek bij dingen die ik lees, zie of hoor. Ik weet het nu echt zeker, ik ben normaal en de rest van de wereld verliest zijn verstand.

Zweet in de buurt van vreemden
PinkRoccade, bijvoorbeeld, vindt het een goed idee dat de gemeente signalen doorkrijgt als ik zweet ’s avonds laat in de buurt van vreemde mensen. En dat de gemeente dan even checkt of die mensen een strafblad hebben zodat ze de politie kunnen sturen. En dat ik me dan weer veilig voel. Op een schaal van één tot afschuwelijk is dit een honderd, volgens mij.
Dit stuit mij op zoveel vlakken tegen de borst, ik zal jullie niet vermoeien met een uitputtende behandeling. Maar opvallend is dat het zo algemeen geaccepteerd is om ‘een gevoel van veiligheid’ tot doel te verheffen. Want met veilig zíjn heeft dit – en heel veel andere veiligheidsmaatregelen van de laatste jaren – echt niets te maken. Ze weten het ook zelf, luister goed naar de tekst. Er wordt nergens gesproken van veiligheid, alleen het gevoel van veiligheid. Dat is dus een blaadje sla op een whopper leggen en dan door de overheid laten propageren dat we dat moeten eten, want het voelt zo gezond.

A snuggle with a struggle
Ook onvoorstelbaar: er bestaan t-shirts met de tekst It isn’t rape, it’s a snuggle with a struggle. Er bestaan dus mensen die dat bedenken. Die het voorstel serieus aan hun baas voorleggen. Bazen die daarvoor twee duimen opsteken. Winkels die het inkopen. Mensen die het kopen en dragen. Wat ik zei, de wereld is gek geworden. De rest van dit stuk van Wiegertje Postma is ook zeer het lezen en boos-om-worden waard. Gelukkig sluit ze af met de ontroerende en oprechte speech van Emma Watson bij UN Women. Laten we dat op een t-shirt zetten: If not me, who? If not now, when?

Kinderappweek
In de categorie iets kleinere rampen maar nog steeds bijzonder frustrerend is het advies dat glossy JAN geeft tijdens de Kinderboekenweek: Kinderboeken komen tegenwoordig vaak met een app. Op twee fronten is dit natuurlijk pijnlijk. De bewust gestimuleerde ontlezing door kinderen naar de iPad te sturen in plaats van naar de boeken en daarvoor de Kinderboekenweek te gebruiken. Weer die whopper met een blaadje sla. Het heeft te maken met een boek, dat is goed genoeg.
En dan de taal. ‘A book comes with an app’ zal de redacteur van dienst gedacht hebben. En daarna stopte hij/zij met denken. Dat krijg je als je nooit boeken leest. Of vooruit, misschien leest hij/zij wel Engelse boeken. Het anglicisme (rechtstreeks naar het Nederlands vertaald Engels, dat in het Nederlands niet klopt) verovert de markt en we raken eraan gewend. Viktoria Koblenko in Volkskrant Magazine: De Nederlandse vrouw is oncomfortabel met haar vrouwelijkheid. Ik word daar een beetje gek van. Het rijdt me getikt.

Fred Teeven en de feestkinderen
Ik kan nog even doorgaan met het opsommen van dingen die stom zijn. Het Kinderboekenweeklied ‘Feest!’ waar niets over boeken in voorkomt, bijvoorbeeld. Maar ik heb daar vorig jaar ook al over gezeurd en dan wordt het saai. Over Fred Teeven en zijn show van Uiterste Harteloosheid kan ik ook een avondvullend programma schrijven maar deze blog is al veel te lang en bovendien lezen jullie waarschijnlijk zelf ook de krant.

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Neem contact op

Mail me

Stuur een bericht