You Are Viewing

A Blog Post

Dat is mijn oma

omaEen servet vatte vlam tijdens het paasontbijt. Het was een geel papieren servetje. De vlammen waren al snel een decimeter hoog. Mijn oma pakte het uit de handen van mijn zusje en sloeg het vuur uit.
Ik weet niet meer of ze haar hand gebruikte of een ander servetje of iets anders. Ik weet nog hoe groot ik het vuur vond. ‘Nu gaat het hele huis in brand, kan niet anders.’ Zoiets dacht ik.
Ze was sneller dan mijn ouders, die er ook bij zaten. We gilden niet, de vier zusjes van 2 tot 12 jaar. Ik denk dat ze sneller was dan onze gillen. De daadkracht van dat moment is me zeer bijgebleven.

Mijn oma veerde mee met het leven. Ze schikte zich. Toen ik als puber klaagde over mijn opvliegende vader, adviseerde ze me om het te zien als een ziekte, waar zijn gezin maar gewoon mee moest leren leven. Mijn oma was liefdevol en aandachtig en ook gelaten. Behalve die ene paasochtend. Toen sloeg ze de vlammen die ons en het huis en de hond en al onze spullen zeker weten zo direct zouden gaan opeten met één snelle beweging uit.

Zeven jaar geleden overleed ze, even rustig als altijd. ‘Voor alles is een te, behalve voor tevreden,’ was een van haar motto’s. Het lukte me niet om een afscheidsgesprek te voeren en toen informeerde ze doodleuk naar mijn verkoudheid. Een half uur later ging ze. In ons huis staan her en der spulletjes van haar. Maar niets herinnert me zo aan mijn oma als kaarsen. Ik sta altijd klaar om in te grijpen. Want haar kalme tevredenheid heb ik niet geërfd, dus misschien lukt dit beter. En het is mooi om aan haar te denken, bij elk kaarsje dat we aansteken.

De Kinderboekenweek van 4 t/m 14 oktober gaat over opa’s en oma’s. Lees er meer over op Leesplein.nl vanaf 4 oktober. Kinderen voor Kinderen heeft er traditiegetrouw een liedje over uitgebracht: Voor altijd jong.

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Neem contact op

Mail me

Stuur een bericht