You Are Viewing

A Blog Post

Een piepklein beetje weemoed houdt dapper stand

Er wordt zoveel over geschreven: de balans. Het gaat meestal over jonge ouders moeders en hun moeite met de balans tussen werk en privé. Nu ben ik toevallig wel een jonge moeder, maar gaat dit niet iedereen aan? En zijn er niet veel meer rollen dan werknemer en moeder?

Ik heb de rollen echtgenote, zus, kinderboekendeskundige [uch], idealist, moeder, freelance schrijfster, bestuurslid, dochter, linkse rakker, intellectueel, vriendin, buurtgenoot, kritische vragenstelster, vrijwilligster, jonge vrouw. Nog wel meer, maar de opsomming zal jullie niet bijzonder interesseren.
De volgorde is natuurlijk willekeurig, want dat is meteen het probleem: er is geen volgorde. Ik kan de vrijwilliger op gezette tijden voorrang geven op de moeder en mijn kinderen zullen er geen schade van ondervinden. Als het met mate is. Als er balans is.
Ook is er niet één rol die helemaal mezelf is, en die onomschrijfbare gene die ik ben als er helemaal niemand is, staat er niet eens tussen.

Ben ik de enige die altijd zo in de weer is met de blokken van mijn identiteit? Verplaatsen, verbouwen, meer ruimte voor het een, dan weer voor het ander. Mijn moederschap gaat binnenkort in de praktijk een stapje terug doen. De thuisblijfdagen worden werkdagen, de peuter gaat naar school. Een piepklein beetje weemoed houdt dapper stand naast een grote lading opluchting, mogelijkheden, tijd. De blokken verschuiven weer.

Beweging is de kern van de balans. Lever je ergens in, dan is het tijdelijk. Ik heb uitgekeken naar de schoolgang van de jongste, maar ook van de tijd met haar genoten, in de wetenschap dat ik straks weer meer aan werken toe zou komen.
Ik smelt als ik de kleine baby’s en jonge kinderen van anderen zie, maar ik denk ook: gelukkig zijn wij daar voorbij. Volgens dit artikel zijn ouders het gelukkigst wanneer hun kinderen tussen 6 en 12 jaar zijn. Ze is nog lang geen zes en ik ben al hartstikke gelukkig. Met haar, met de rest van mijn leven en met de wetenschap dat ik nooit meer vastgeklonken zal zitten aan een tijdvretend, afhankelijk babietje. En met de zekerheid dat welke balans ik straks weer vind, het altijd tijdelijk zal zijn.

P.S. Ken je deze sketch al?

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Neem contact op

Mail me

Stuur een bericht